هیچستان

مرتیکه خر، نشسته ای صبح جمعه، زل زده ای به این گودر زهرماری و “شب، سکوت، کویر” گوش می دهی و سرت را عین اسب تکان می دهی به چپ و راست و دلت را پر از غم می کنی، بی خودی، که چی؟

عشق، یعنی دو نفری با یه قاشق غذا بخورین، ازدواج، یعنی تو دو تا اطاق جدا غذا بخورین

Everyone Says I Love You
Everyone Lies

تقصیر خودته، از بس که خری، تا دهن واز می کنی تموم دندوناتو می شمارن، خفه شو خو

آدم با هر خری که زر میزنه دهن به دهن نمیشه که، ذهنشو درگیر نمیکنه که. آدم شو یه کمی

موهايت بوي دريا مي دهد…بوی دریا … زن، اين را گفت و با تكرارش، به خودش، و به عشقش تقدس بخشيد

دلم از نور كه خالي می شود، كبريت مي كشم و مي سوزانم، هرچه همهمه و سكوت است

یه وبلاگ می سازم، اسمشم میزارم “وبلاگ بی صاحاب” توش هر چی دلم بخواد میگم

بی شعور…، آهنگ نزار تو وبلاگت، یا اگه میزاری خفه اش کن تا هر کی دلش خواست پلی کنه.

لعنت به پاییز، که هرچه کرد او کرد